‘Pap, komt alles weer goed enzo?’

‘Hoezo?’

‘Nou ze deden net zo droomatisch in de auto.’

'Dramatisch bedoel je, haha……, nee joh er is niks aan de hand. Omdat de vakantie zo leuk en ontspannend was, zijn we een beetje de tijd kwijt geraakt.’

‘Kunnen ze die daar weer vinden dan?’ ze wijst naar de enige internet-zuil van vliegveld Valencia, waarvoor daarnet (06:45) gelukkig nog geen rij stond.

Terwijl ik met Zarah en haar nichtje Iza sta te kijken naar de rest van de familie, die geïrriteerd - binnensmonds vloekend - hun frustraties staan weg te klikken op deze zuil, moet ik er voor het eerst om lachen: het te laat komen voor onze terugreis.
Iets wat normaal alleen tokkie-achtige sukkels gebeurt in low-profile-TV opnames op Heatrow Airport, is nu bij onze familie passiert.

De terugreis was zo gezellig begonnen, om 04:45 ging de wekker al in ons appartement in Altea, de Spaanse zon die ons de laatste 10 dagen had vergezeld was nog nergens te bekennen, maar de koffers waren toch al ingepakt dus we konden nog relaxed (of beter gezegd in deze contreien: tranquilo) doen.

Natuurlijk had het ook bij mij door m’n gedachte gespookt: moesten we niet om 03:00 gaan rijden ofzo? Maar een goed uitgerust kunstenaar maakt zich niet dik, zeker niet na zoveel notenbrood, paella en allerlei ander Spaanse versnaperingen.

‘Djeezus, hoe kun je zo dom zijn!’
‘Wat een domme koeien zijn we!’
‘Fuckzooi ik heb de papieren gisteren nog in m’n handen gehad: how low can you go?’
En: ‘Waarom bemoeien jullie je nou heel de vakantie nergens mee?’

Zomaar een greep uit de kreten die semi-vragend - naar ons (mannen) geschreeuwd werden vanaf de achterbank, alwaar de moeders plaatselijk uit hun flat zaten te gaan (nadat ze erachter waren gekomen dat we iets wat verlaat the building hadden verlaten, voor de terugreis richting vliegveld).
Ik had me dan ook werkelijk nergens mee bemoeit deze vakantie, wat wil je als je met twee meisjes van vier (en bijpassend moedergebeuren) op vakantie gaat: je past je aan.
Want er moeten allerlei stranden ontdekt worden, minimaal twee maal per dag een duik in de jacuzzi genomen worden, er moet ‘gesjopt’ worden in allerlei Spaanse winkelstraten/centra (want die zijn heel anders dan in Nederland) en last but not least: als er maar een sprankeltje zon is, dan dien je daar gebruik van te maken.

Als u mij een beetje kent dan doorziet u mijn gedachte: zon, hebben ze daar geen zonnebanken voor uitgevonden? Kun je daar geen rare huidziektes van oplopen?
En: als er Nederlandse vlaggetjes op de prijskaartjes van de H&M in Spanje staan, dan kun je datzelfde aftandse niemendalletje toch ook gewoon in Nederland op de kop tikken?

Het was dan ook op één van deze sjop-middagen - waar ik met zo’n prijskaartje in de hand - een geestelijk rust momentje probeerde te zoeken en mij zelf één belangrijke opdracht stelde: de glimlach op het gezicht van m’n dochter en haar nichtje!

Aanpassen dus! (en das knap lastig voor een kunstenaar die te boek staat als einzelganger)
Op andere vakanties had ik namelijk al een paar keer te horen gekregen: ‘dat het niet de bedoeling is om je dagenlang op te sluiten in je airco-gekoelde slaapkamer om daar je boekenachterstand weg te werken!’

Vandaar dat ik daar in deze vakantie na twee boeken mee gestopt was (ja echt waar lieve beeldbuiskinderen).
Ik stond in de vakantie-stand, was helemaal relaxed.
En naar later bleek was ik niet de enige.

Toen ik ’s avonds eenmaal thuis m’n dochter op bed legde neuriede ik – zonder dat ik het zelf nog door had - het deuntje Valencia (van de Top CD: Eddy Wally Mijn allergrootste successen Nr1).

‘Wat is dat voor muziek-ie pap?’

'Wat bedoel je?’

'Nou dat muziek-ie dat je heel de dag loop te neuriën daar begon je al mee toen we in Spanje in de auto zaten.’

‘Oh dat, da’s een nummer uit de tijd van opa en oma, dat draaiden ze wel eens toen papa even groot als jij was.’

‘Maar waarom ging-ie dat vandaag zingen dan?’

‘Oh gewoon, omdat het gaat over Valencia, je weet wel waar we heel de dag zijn geweest op het vliegveld’ (we hadden een terugvlucht van pakweg negen uur later).

‘Maar volgens mij vonden de mama’s dat in het begin niet zo leuk, dat jij dat met ome Richard zat te neuriën, ze waren mega-geirrifeerd volgens mij. Of nie?’

‘Geïrriteerd, ja dat klopt, dat deden we om het ijs een beetje te breken, omdat de mama’s een beetje boos waren op zichzelf en op ons.’

‘IJs breken? het was daar mega-warm!’

‘Ja dat klopt, maar dat is een uitdrukking. Het ijs breken betekent eigenlijk dat je bepaalde hindernissen wegneemt, dat je ze ergens anders over wilt laten nadenken. En omdat we dat deuntje heel de dag neurieden, in het vliegtuig, in de trein vanaf Schiphol naar dat andere vliegveld in Eindhoven en in de auto, toen jij lag te slapen, konden ze hun gedachten even ergens anders op richten. Eerst werden de mama’s boos op ons in plaats van op zichzelf, later konden ze er ook wel om lachen, toch?’


‘Ja dat vond ik wel een beetje raar, maar ik vond het wel een reuze gezellige dag ennuh…als ik dinsdag op school kom, dan ga ik alle kindjes vertellen dat ik op één dag heb auto gereden, gevlogen en in de trein heb gezeten! As ze dat niet mega-cool vinden dan weet ik het ook niet meer!’

‘Vond je het leuk dan, de vakantie?’

‘Ja heel leuk (ze verduidelijkt het met haar duim) maareh…. de volgende keer zullen Iza en ik wat beter onze troep opruimen, dan kunnen jullie de tijd niet zo snel meer kwijt raken, hè pap?’

‘Wil je me marcheren pap?’

‘Wat?’

‘Wat je bij mama deed van de week!’

‘Oh dat heet masseren, maar mama had last van d’r nek.’

‘Ja maar ik ook pap, ech heel heftig’ ze probeert een beetje een gemaakt gebaar, zoals Moszkowicz in de whiplash reclame maakt.

‘ZARAH!’ zeg ik, ‘hou nou eens effe op, deze tekeningen moeten vanmiddag af, ik moet toch de vakantie en het huis nog betalen, laat papa dan alsjeblieft een beetje doorwerken, ga anders even met poezebeest spelen of pak een kleurboek, loop niet zo te vervelen!’

Terwijl ik het zeg, zie ik aan d’r gezicht ‘dat het er even niet in zit,’ zo te zien wil ze maar één ding: totale aandacht.

Niet zo gek ook, als je vader al een paar dagen met z’n hoofd in de boekhouding zit (waar hij niet bepaald vrolijk van wordt) en nu gelijk even door gaat met z’n ontwerpwerk (met een deadline van hier tot Egypte).

‘Weet je hoe ze: ‘Nouw enn!’. zeggen in Zuid-Afrika, pap?’

‘Nee,’ snauw ik.

Ze loopt een beetje van me af, gaat licht door de knieën, schudt tegelijk met haar billen, waarna ze haar hoofd draait en schreeuwt: ‘NOU EN!’

Het ijs is gebroken, we liggen samen gevouwen op de bank te lachen.

Opeens uit het niets: ‘Ken je ook buikdansen, Pap?’

Ik gooi onmiddellijk m’n ochtendjas (waar ik al dagen Hugh Hefner-gewijs mee in de rondte loop te chagrijnen) van me af, doe m’n T-shirt als een sluier om m’n hoofd en geef een buikdans show.

Zarah komt helemaal niet meer bij, valt tegen het dressoir van het lachen en weet echt niet te stoppen.

Tegen de tijd dat ik het een beetje irritant begin te vinden, wijst ze - met tranen in d’r ogen - naar de voordeur (die voordeur waar we al jaren lang: ‘nog een half transparant plakplastic overheen moeten plakken zodat je niet zo makkelijk naar binnen kijkt’).

De vrouw, die met haar ene hand boven het gezicht (voor een beter zicht) naar binnen staat te kijken heeft een glimlach van oor tot oor.
Ik herken haar, schiet in m’n ochtendjas en spoed me naar de gang.

‘Hallo,’ zegt ze terwijl ik de deur open maak: ‘ik kom voor het ge...’

‘Ja ik herken je, wacht even ik zal het gelijk pakken, zeven en een halve euro toch?’ Ik haast me naar binnen gris m’n portemonnee open en pak er tien euro uit, ik probeer Zarah te ontwijken terwijl ik terug loop naar de voordeur.

‘Ja mefrau, dat moeten we leren voor op school, in Afrika doen de mensen allemaal hele andere dingen en rietdelen enzo..’

De vrouw staat een beetje vragend ‘glazig’ te kijken.

‘Rituelen bedoelt ze!’ verduidelijk ik, ze hebben altijd een landen-thema op de kleuterschool, deze maand is dat Afrika, geloof ik.’

‘Oh ik herkende je papa al niet, dus hij probeerde een Afrikaanse krijger na te doen?’ vraagt ze plagend aan Zarah.

‘Nee een buikdanseres!’ zegt ze giechelend.

Onderwijl ik de vrouw af probeer te schepen met een: ‘laat maar zitten, als je niet gepast terug hebt’ antwoord ze resoluut: ‘Nee hoor deze keer krijg jij drie euro terug, krijgt een klant ook een keer tip. Heb ik volgende keer ook eens een mooi verhaal als de glazenwassers hun loon komen halen bij ons op kantoor.

Meer verhalen op: www.dickursinus.nl

'Maar pap, waar ken je die mefrau van?’

We zitten in de auto. Zonet zijn we in de winkel een vriendin van vroeger tegen gekomen (lees: de eerste ‘grote liefde’ van ondergetekende).
In rap tempo zijn alle ditjes en datjes doorgenomen: ‘herinner je die nog, zie je die nog wel eens, maar kun je van je kunstjes leven dan? En wat doet je broer of zus?’ etc, etc…
Boring voor een kleuter, helemaal als papa dan ook nog uit gaat leggen: ‘dat hij met deze mevrouw op school heeft gezeten!’

Lekker interessant: dat je vader met haar de lambada heeft gezoengedanst.

Dan ga je als dochter opeens moeilijk kijken, geeuwen, aan z’n nek hangen en last but not least gewoon zeggen dat je naar mama wilt:
‘want die is toch veel liever.’

Een paar stoplichten verder, zonder verdere praatstof, verandert ze toch van strategie:
‘Enne….. wilde je daar dan mee trouwen, ofzo?’

‘Met wie?’

‘Nou die mefrau in de snoepwinkel?’

‘Nee dat niet, maar ik was wel verliefd op die mevrouw.’

‘Nou niet meer dan?’

‘Nee, joh dat gaat vanzelf over, jij bent toch ook niet meer op Ivar, terwijl je wel een mooie bloem hebt gehad met Valentijnsdag?’

Na een diepe zucht gaat ze verder met haar diepte-interview:

‘Maareh… hoe voelt dat dan?’

‘Wat bedoel je?’

‘Nou, dat verliefd zijn, je hebt dan toch nie echt vlinders in je buik?’

‘Nee joh natuurlijk niet, maar het voelt een beetje hetzelfde als dat jij je voelt als K3 dat ene nummer zingt, hoe heet dat ook alweer? Over dat je je soms zo alleen voelt, terwijl er toch mensen om je heen zijn?

‘Een vriend!’ antwoordt ze ‘maar dan moet ik altijd bijna huilen als ik dat hoor!’

‘Ja dat klopt, dat zijn emoties. Je weet dan niet meer hoe je die emoties moet bedwingen, dat is een beetje hetzelfde als verliefd zijn.’

‘Ja maareh… Ik ben toch ook verliefd op Alexander. Maar ik voel helemaal geen flinders in m’n buik! Hoe kan dat dan?’

‘Vlinders in je buik voelen een beetje als kriebels in je buik. Als je dan de persoon waar je verliefd op bent tegen komt, dan krijg je die kriebels en daar kan je niks aan doen dat zijn ook emoties!’

‘Was je toen ook vier dan?’

‘Wat bedoel je?’ antwoord ik.

‘Nou toen je vlinders voelde met die mefrau?’

‘Nee joh, toen was ik al veertien of vijftien jaar oud.’

‘En heb-ie haar dan ook gezoend, net zoals de prins doet met doornroosje als ze ligt te slapen in d’r glazen kist?’

‘Ja zo ongeveer, maar dan zonder die dwergen erbij en het heeft ook niet zo lang geduurd hoor: dus geen “ze leefde nog lang en gelukkig-verhaal”. Het duurde maar een paar weken, daarna was het uit!’

Zarah zit beteuterd voor zich uit te kijken: UIT!
Dat komt hard aan.

‘Het leven is niet altijd een sprookje, dat heb ik toch al meer uitgelegd, of niet?’ beantwoord ik haar treurige kijkers: ‘anders was ik ook nooit je moeder tegengekomen en was het volgende sprookje niet gebeurd!’

Terwijl ik mezelf een denkbeeldig schouderklopje geef voor dit kordate antwoord en me afvraag of het vragende orakel op de achterbank nu eindelijk eens rustig van de toeristische route gaat genieten (door de Hoeksewaard die ik zo net was ingereden) gaat ze al weer verder:
‘Maar had je mij dan niet gekregen als je met die mefrau was getrouwd?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou waar was ik dan geweest als je mama niet was tegengekomen?’

‘Hey kijk daar ‘s daar heb je dat meisje uit je klas, hoe heet ze ook alweer Delara? Wat doet die nou hier op de fiets’ lieg ik.

‘Nee pap, da’s Iris, dat weet je wel!’

‘Hoe bedoel je?’

‘Nouh je wilt d’r gewoon niet over praten, net zoals mama en opa en oma er nooit over willen praten als ik er om vraag, is dat geheim ofzo?’

‘Nee, dat niet, maar daar heb je een beetje te kleine oortjes voor, snap je?’

‘Nee pap dat snap ik niet!’
Ze kijkt bedroefd, kwaad en teleurgesteld tegelijk en wendt haar hoofd af wanneer ik een hele oude boerderij aan wijs.

‘Wat betekent dat nou weer: kleine oortjes. Da’s zeker weer net zoiets als dat ik vierkante ogen krijg als ik te lang voor de t.v. zit, sprikwordelijk ofzo?’

‘Spreekwoordelijk! Dat wil zeggen dat het niet echt het gene betekent wat je zegt, er zit een andere bedoeling achter. Maar verder ben je eigenlijk met je hele lichaam te klein om dit verhaal te horen. Pas als je ouder bent dan vertellen wij het verhaal over de bloemetjes en de bijtjes, okay?’

‘Nou jah, we hadden het over vlinders, hoe kom-ie nou weer bij bloemetjes en bijtjes pap?’

Gelukkig doet ze haar veiligheidsgordel al af en probeert de deur van de auto open te doen om met Iris te gaan spelen. De vader van Iris komt aangelopen en zegt:
‘das nou jammer Zarah, Twan is er niet (het jongere broertje van Iris ).Hij zei van de week nog dat hij met je wilde trouwen.’

Ssttt..... (ik houd m’n vinger voor m’n mond).

‘Wat bedoel je,’ vraagt hij.

Terwijl Zarah haar schoenen uit doet en tegelijkertijd de trap op begint te lopen draait ze zich om:
‘Ja ome Ed, pap vindt dat ik een beetje te kleine oortjes heb voor vlinders, bloemetjes en bijtjes en dat soort beessies, hè pap?’

‘Ennuuh… ome Ed, zeg maar tegen Twan dat ik op Alexander ben; dan kan-ie gewoon met z’n volgende sprookje beginnen!’


Meer verhalen op: www.dickursinus.nl

‘Dacht jij daar vroeger ook altijd over na?’

We zitten op de fiets richting de stad en omdat er voor de rest weinig vertier is wordt het tijd voor een diepte-interview.

‘Wat bedoel je, waar dacht ik voeger over na?’ vraag ik dan ook.

‘Nou met wie je later gaat trouwen enzo? En of-ie kindjes gaat krijgen en met wie! En dat jij dan opa wordt en mama oma. En dat jullie dan ook op mijn kindje passen als ik naar een concert van een rockband ga of naar een feessie?’

‘Nee joh, daar was ik vroeger toch niet mee bezig, ik was een jongetje, die zijn toch stoer net als Ian, Twan of Ivar, die spelen met playmobil en lego of spelen cowboytje en indiaantje.’

‘En als je dan een leuk meissie zag, dacht je daar dan ook niet aan?'

‘Nee dat kwam pas later.’

‘Ja maareh…. hoe kan dat dan: dat jongens daar niet over nadenken, jij zegt altijd dat mama en ik het mooiste van de wereld zijn enzo… en dat toen ik geboren werd je heel erg gelukkig was en dat je toen de eerste paar dagen helemaal van de wereld was. Dat het net leek of je in een sprookje zat! Jij bent toch eigenlijk ook een jongetje?’

‘Dat is zo, maar waarom wil je dat eigenlijk weten? Je bent nog maar vier jaar, kunnen we niet beter over K3 praten of over het nieuwe broertje of zusje van Isabelle of dat we volgende week naar Ot én Svenja’s verjaardagsfeestje gaan: twee feestjes in een week da's toch tof!’ zeg ik iets te uitbundig: ‘En wat voor kleren je dan aan moet. Of wie d’r allemaal zijn van je vrienden, da's toch veel leuker en niet zo ver weg om over na te denken.’

‘Ja, maar pap hoe moet dat dan, ik heb vanmiddag (met Valentijnsdag) een bloem gehad van Ivar, maar Twan en Alexander vinden mij ook wel lief en ik kan ze toch niet allemaal tegelijk kiezen?’


Meer verhalen op: www.dickursinus.nl

Nieuw verhaal op website: www.dickursinus.nl

‘Hey pap, wat is dat? een Poolse infazie.’
Lees verder op: www.dickursinus.nl

Bestaat-ie nou wel of niet?
Sinterklaas ziet en hoort in ieder geval alles in huize Ursinus.
Lees verder op: www.dickursinus.nl

Een brief naar Minister Plasterk n.a.v de laatste leerlingenstakingen.
Op: www.dickursinus.nl

Op nieuwnieuws.nl stond een koptekst die mij even liet schrikken vanochtend (wat weer voor de meeste mensen middag is, maar dat komt omdat ik in de nacht werk).

Vrouwen: liever shoppen dan seks

Lees verder op: www.dickursinus.nl